برای جستجو کافیست کل یا قسمتی از عبارت مورد نظر خود را وارد نمایید و بروی دکمه جستجو کلیک کنید

	Enter your search terms Submit search form
	ALL Blogs

چقدر آدم باید پیش خدا آبرو داشته باشه

که تو این روزها و ساعات عزیز دنیا رو ترک کنه

جقدر آدم باید پیش خدا محبوب باشه

که با احترام

در این ساعات عزیز از دنیا بره

البته اگه از دنیا برده نشده باشه!

فوت مرجع تقلید، مرد دین و خدا، پیرمرد مجاهد در راه احقاق حقوق مردم

فوت منتظری سبز ، سبز سبز سبز تسلیت باد 

برف اول امسال

با وقار و شکوه

دامنه البرز

شیب تند خیابان دانشگاه

پله های سنگفرش

راهروهای باریک میان درختان

سقف های دهان گشوده

و

پلک های شفاف تو را

پوشاند

دوربینی نبود که غرق شدن در این دریای عظیم را بتوان با آن ثبت کرد

چشم هایم را گشودم

و طعم برف را در دهانم حس کردم

اما اینجا ایران است

تهران

صدا خفه!

ته دلم غریو شادی سر دادم

"خدایا سپاس که زنده ام"

"خدایا سپاس که باز برف بارید و من این بارش عظیم را دیدم"

" خدایا سپاس، بعد از این همه مردن، هنوز هم زنده ام"

دستهایم را بالا می برم

شاید

بیشتر در معجزه غرق شوم 

هیچ چیز این روزها به اندازه دیدن مردمی که

کرند

کورند

لالند

پیچ رادیو را نمی چرخانند و حرفهای دروغ را نمی شنوند

رسانه ملی؟؟؟ را روشن نمی کنند و جنایت های این دنائت کاران را نمی بینند

به مهمانی خونخواران نمی روند تا از محسنات عروس زشت روی هاله نشین چیزی بگویند

لذت بخش نیست

چند میلیون نفر از ما این روزها

کور و کر و لال جلوه می کنیم؟

سوم

من که  نبودم و نیازم تو نبودی!

در انبوه روزمرگی های زمینی گم بودم

اگر پیدایم نکرده بودی

زندانی خویشتنم بودم

اگر خودت در لطف نگشوده بودی

بینایی به چشم هایم نداده بودی

از کنار شقایق ها بی سر گذشته بودم و

                                                    دورِ

                                                        دورِ

                                                             دور بودم

اگر نمی خواستی بار عشق به دوشم باشد

چشم های پیامبرت را به اشک های من پیوند نمی زدی

اگر تو در تقدیر من نبودی

رفته بودم و نشانم از سطور زمین خط خورده بود

اما

.

.

.

حالا که مرا دعوت کرده ای به بودن

به دیدن و شنیدن

حالا که مرا دعوت کرده ای به دانستن

حالا که مرا دعوت کرده ای به سرودن در سکوت

حالا که صدای هل من ناصرت گوش فلک را بر دریده ...

شانه های زخمی مردمم را لمس کن

از پیاله اشک های مادران شهرم بنوش

و دعا کن که نفرت،

                            عشق مرا به تو رنگ سیاهی نزند

دعا کن تا زنده ام نیایی!

که من دعا کردم

نبینی

نبینی که به نام تو قرون وسطا را از صندوق تاریخ بیرون کشیده اند

نبینی فرشتگان صلح تو برای زدن و کشتن روزی چقدر می گیرند

نبینی به نامت نعره می زنند و مست می شوند و پرده می درند ...

نبینی به نام تو بال کبوتران تمام حرم های امن دنیا را شکسته اند

نبینی که در دلهای مردم عشق تو را به شک مبدل کرده اند

 تو نیز دعا کن پدر جهان

دعا کن این سالها نیایی

تا گرگ زادگان

پیراهن حرمتت را بدرند

و به نام تو

تو را به بند کشند

دستهای سبز جوانانی که از دعا پرند

و از صفوف نماز های عاشقانه برمی گردند

در دستان خود بگیر

و همانطور که به دل من نور تاباندی

بر ارواح سبزی که به نام تو بی رحمانه کشته شدند

سلام بگو

سلام بگو

و دعا کن تا زنده ام نیایی!

نمی توانم شاهد باشم که تو را نیز

از گلدسته های مسجد به رگبار می بندند

و در دخمه های اوین تکفیر می کنند

نمی توانم شرم را بر چهره ات بببینم

وقتی سربازان گمنامت

به اجسام و ارواح مردمم تجاوز می کنند

و به نام تو بر نام خدا و سنت جدت خط بطلان می کشند

دعا کن اشک هایت را نبینم

و فریادهایت را در چاه های زمین نشنوم

که

خانه ملت را خراب کرده اند و

 بر کرانه بیابان برایت کرانه ساخته اند

چاه های نفت ملت خالی کرده اند

و چاه های تو را از نامه و ناله پر

دعا کردم که تو نیز دعا کنی

این روزها روز ظهورت نباشد

من طاقت دیدن خون زلال تو را بر سنگفرش های خیابان شهرم ندارم ...

دعا می کنم که تو نیز دعا کنی

دل مردم از عشق تو خالی نشود

دل مردم از نور تو پر شود

...

دعا می کنم

می دانم

تو هم دعا می کنی